Abstract:
Amaç: Bu çalışmanın amacı GDM’li kadınlardan alınan plasenta örneklerinde inflamasyon
ve insülin direnci ile ilişkili biyomarkörlerin hamilelik öncesi diyabet tanısı almış hamile
kadınlardan alınan plasenta örneklerindeki seviyesinin kıyaslanmasıdır.
Gereç ve Yöntem: Çalışma, etik kurul onayı alındıktan sonra Aydın Adnan Menderes
Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne gelen hamile kadınlardan alınan plasenta
doku örnekleri ile gerçekleştirildi. Gestasyonel diyabetli kadınlardan (GDM grubu)(n:10),
glukoz intoleransı olmayan gebelerden (kontrol grubu) (n:12) ve hamilelik öncesi diyabet
tanısı almış kadınlardan (Pre-DM grubu)(n:10) plasenta örnekleriyle 3 grup belirlendi.
Plasenta dokularında inflamasyon düzeyini belirlemek için IL-1β, IL-6, TNF-α sitokinleri ve
NF-kB sinyal yolu q-PCR ve ELISA analizleri kullanılarak analiz edildi. ELISA analizinde,
kullanılan standartlar (IL-1β, IL-6, TNF-α ve NF-kB) ile trofoblast hücrelerinde (Swan71)
inflamasyon ortamı oluşturuldu. LPS+Pol I:C ve kontrol grubu da dahil olmak üzere 6 gruba
insülin verilerek insülin sinyal yolu indüklendi. Daha sonra insülin sinyal yolağında önemli
rol oynayan IRS-1, Akt, p-Akt ve p-IRS-1 protein ekspresyon seviyelerine bakıldı.
Ardından her grupta sinyalin ne kadar aktive olduğu Western blot ile analiz edildi. Veriler
tek yönlü ANOVA testi kullanılarak değerlendirildi.
Bulgu: Çalışmadaki veri sonuçlarına göre plasenta dokularında mRNA düzeyinde IL-1β,
IL-6, TNF-α ve NF-κB seviyeleri kıyaslandığında kontrol, GDM ve Pre-DM gruplarının
hiçbirinde anlamlı bir fark gözlemlenmemiştir. Ancak bu durum ELISA analizi ile
incelendiğinde IL-1β, IL-6, TNF-α ve NF-κB seviyeleri gruplar arasında farklı düzeyde
olduğu tespit edilmiştir. IL-1β seviyesi, GDM grubunda ve Pre-DM grubunda kontrol gruba
17
göre; IL-6 ve TNF-α seviyesi, GDM grubunun diğer iki gruba göre; NF-κB seviyesi GDM
grubu kontrole göre ve Pre-DM grubuna göre anlamlı bir şekilde artış gösterdiği sonucu
elde edildi. İnflamasyon ortamı oluşturulan trofoblast hücrelerinde Akt fosforillenmesi
TNF-α grubunda daha fazla görüldü. IRS-1 fosforillenmesi ise kontrole kıyasla en fazla
TNF-α ve NF-κB grubunda elde edildi.
Sonuç: Plasenta dokusunda GDM inflamasyonunun, Pre-DM grubuna göre görece arttığı
gözlemlendi. Bu artış mRNA düzeyinde görülmedi ancak protein seviyesinde kontrol ve
Pre-DM grubuna göre arttı. Bu durum inflamasyona neden olan etkenin maternal
dokulardan gelen sitokinler olduğunu düşündürmektedir. Diyabette insülin direncinin neden
olduğu inflamasyonun sonucunda salgılanan sitokinlerin, maternal dokudan plasentaya
geçerek buradaki sitokin seviyesinde artışa neden olduğu sonucuna ulaşılabilir.
Anahtar kelimeler: Diyabet, Gestasyonel Diyabet, İnflamasyon, İnsülin Direnci, Plasenta.