2000 Cilt 1 Sayı 3

İrritabıl barsak sendromlu hastalarda safra kesesi fonksiyonunun ultrasonografi ile değerlendirilmesi

Sat, 01 Jan 2000 00:00:00 GMT

İrritabıl barsak sendromlu hastalarda safra kesesi fonksiyonunun ultrasonografi ile değerlendirilmesi Ünsal, Alparslan; Akdilli, Alev; Karaoğlu, Ali Önder; Kök, Fayat; Dayanır, Yelda Özsunar; Karaman, Can Zafer ırritabıl barsak sendomu, sadece kalın barsağı ilgilendiren motilite bozukluğu olmayıp; özofagus, ince barsak ve hatta mesane de etkilenebilir. Değişen motilitenin nedeni belirgin olmamakla birlikte; son zamanlarda ıBS'de otonom sinir sistemi bozukluklarının ve anormal kolesistokinin salınımının etken olabileceği bildirilmektedir. şubat- Haziran 1999 ayları arasında prospektif olarak yapılan bu çalışma, irritabıl barsak sendromlu 28 hasta (5 erkek, 23 kadın; yaş ortalamaları 4311,8), 20 sağlıklı birey (13 erkek, 7 kadın; yaş ortalamaları 29,8 10,5), toplam 48 kişi ile gerçekleştirildi. Hastalar Manning'e göre irritabıl barsak sendromu kriterlerine uyan kişilerden seçildi. Safra koliği, sarılık ve gastrointestinal sistem cerrahisi geçirmiş bireyler çalışma grubuna alınmadı. Hastalar, klinik değerlendirme sonrası ultrasonografik olarak incelendi. Uzun süreli açlığı takiben yapılan ultrasonografide; safra kesesinin hacmi, duvar kalınlığı ve koledok çapı ölçüldü. Aynı ölçümler safra kesesi kontraksiyonunun sağlandığı kırkbeşinci dakika tokluk zamanında tekrarlandı. Açlık ve tokluk hacimlerinden safra kesesinin ejeksiyon fraksiyonu hesaplandı. Duvar kalınlığı, koledok çapı, ejeksiyon fraksiyonu arasında iki grup arasında anlamlı farklılık bulunmadı (p>0,05).Yalnızca postprandial volüm ölçümlerinde iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark mevcuttu (p<0,05). Çalışmamızda safra kesesinin ejeksiyon fraksiyonunda anlamlı fark saptanmamıştır. Ancak postprandial hacimlerdeki farkın anlamlı oluşu, irritabıl barsak sendromunda safra kesesinin de etkilenebileceği görüşünü destekleyebilir.; Colon is not the only organ affected by the irritable bowel syndrome. Oesophagus, stomach and even urinary bladder may also be involved. The cause of the alteration of motility is not apperent, but nowadays, autonomic nervous system disorders and abnormal release of the cholecystokinin are blamed for this disorder. This prospective study was conducted between February and June 1999. The study population was composed of 28 irritable bowel syndrome patients ( 5 men, 23 women; average age 43 ± 11,8 years) and 20 healthy subjects ( 13 men, 7 women; average age 29,8 ± 10,5 years). The patient group was selected according to Manning's criteria for irritable bowel syndrome. Patients who described jaundice, biliary colic or gastrointestinal surgery were excluded. After clinical examination, patients were evaluated with ultrasonography following a 10 hour fasting period. Gall bladder volume, thickness of the wall and the diameter of the bile duct were measured. Same measurements were repeated 45 minutes after a fatty meal. Ejection fraction of the gall bladder was calculated from the fasting and postprandial volumes. There was no statistically significant difference between the two groups in terms of wall thickness, bile duct diameter and ejection fraction. A statistically significant difference was found between the postprandial volumes of the patient and control groups. In this study, no statistically significant difference was observed for ejection fraction. However, a significant difference between postprandial volumes of patients versus controls may support the hypothesis that gall bladder function can be affected in irritable bowel syndrome.

Zenginleştirilmiş anne sütü (eoprotin) alan prematüre bebeklerde vücut ağırlığının değişimi

Sat, 01 Jan 2000 00:00:00 GMT

Zenginleştirilmiş anne sütü (eoprotin) alan prematüre bebeklerde vücut ağırlığının değişimi Ergin, Hacer; Kılıç, İlknur; Gürses, Dolunay; Sözeri, Ayşegül; Özdemir, Özmert Bu çalışmada; eoprotinin prematüre bebeklerde vücut ağırlığı artış hızına etkisi incelendi. Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde 1999-2000 tarihlerinde Yenidoğan Yoğun Bakım Ünitesinde yatan 26 prematüre bebek çalışmaya alındı. Onaltı prematüre bebeğe zenginleştirilmiş anne sütü, 10 bebeğe ise sadece anne sütü verildi. Eoprotin (milupa, 3 gram eoprotin; 0.6 gram protein, 11 kkal enerji içermektedir) bebekler tam oral olarak beslenmeye başladığında 100 ml anne sütüne 3 gram olarak eklendi. Günlük kilo alımı eoprotin verilen grupta kontrol grubuna göre anlamlı olarak yüksek bulundu. Vücut ağırlığı artış hızını arttırmak amacıyla prematüre bebeklerde eoprotin kullanılabilir.; In this study; the effect of eoprotin on the weight gain rate of preterm babies were investigated. Twenty six preterm babies hospitalised in the Neonatal Intensive Care Unite of the Pamukkale University Hospital between 1999-2000 were evaluated. Enriched mothers milk was given to 16 babies, while the remaining 10 had only theirs mothers' milk. Eoprotin (milupa, 3 g eoprotin; 0.6 g protein, 11 kcal) was added in a dosage of 3 grams per 100 mililiters in expressed human milk when the preterm infants began to be fed fully enterally. Daily weight gain in the eoprotin group significantly increased compared to the control group. We suggest that eoprotin should be used in preterm babies to increase weight gain rate.

Multipl myelomalı hastalarda lipid peroksidasyonu (ön çalışma)

Sat, 01 Jan 2000 00:00:00 GMT

Multipl myelomalı hastalarda lipid peroksidasyonu (ön çalışma) Bolaman, Zahit; Demir, Süleyman; Köseoğlu, Mehmet; Enli, Yaşar; Kadıköylü, Gürhan; Aslan, Diler Multipl myelomlu hastalarda lipid peroksidasyonunun aktivitesini belirlemek için ön çalışma olarak serum malondialdehit (MDA) düzeyinin ölçülmesi esasına dayanmaktadır. On iki multipl myelomlu hasta ve onbeş sağlıklı kontrol gurubunda açlık venöz kan örneklerinden elde edilen serum örnekleri analiz edilene dek -20 C° de donduruldu.Tümörnekler oda sıcaklığında ısıtıldı. MDA'nın asidik ortamda tiyobarbutirik asitle oluşturduğu renk şiddeti 532 nm dalga boyunda spektrofotometrede okunması ile yapıldı. Multipl myelomlu hastalarda serumMDAdüzeyleri ortalama 1.51 0.16 nmol/ml, kontrol gurubunda ise 0.97 0.11nmol/ml (p:0.0321) olarak bulundu. MDA düzeyi ile yaş, cins, paraprotein ve hafif zincir tipi, hemoglobin düzeyi arasında ilişki yoktu (p>0.05). Serum MDAdüzeyi multipl myelomlu hastalarda kontrol gurubuna göre yüksek saptandı (p<0.05). Elde edilen sonuçlar ön değerlendirme niteliğinde olup multipl myelomlu hastalarda artmış oksidatif stresi işaret etmektedir.; We investigated the malondialdehyde (MDA) levels as a parameter of lipid peroxidation in patients with multiple myeloma as a preliminary report. Fasting venous blood samples were drawn in 12 patients with multiple myeloma and 15 healthy persons. Serum was separated and frozen at -20 C°. All samples were thawed at room temperature and MDA levels were measured by the method in which MDA reacted with thiobarbituric acid and produced a colored complex. This colored complex was read by optic scale at 532 wavelength . MDAlevels were 1.51 0.16 nmol/ml in patients with multiple myeloma and 0.97 0.11 nmol/ml in the control group (P<0.05). We didn't observe a significant relationship between the concentration of MDA and age, sex, paraprotein level, light chain type and hemoglobin levels (p>0.05). Plasma MDA levels were found to be higher in multiple myeloma in comparison to control group (p<0.05). These results are a preliminary report and the higher plasma MDA levels could be an indicator of increased oxidative stress in multiple myeloma.

Erektil disfonksiyon tedavisinde sildenafilin etkinliği: ilk sonuçlarımız

Sat, 01 Jan 2000 00:00:00 GMT

Erektil disfonksiyon tedavisinde sildenafilin etkinliği: ilk sonuçlarımız Koçak, İzzet; Dündar, Mehmet; Dündar, Sema Oruç; Tekten, Tarkan Bu çalışmada, erektil disfonksiyon (ED) tedavisinde sildenafilin etkinlik ve güvenilirliği, hastaların ereksiyon işlevi uluslararası soru (IIEF) formuna verdiği yanıtlara göre değerlendirilmiştir. Polikliniğimize en az 1 yıldır süren yakınmalarla başvurup ED tanısı alan, toplam 56 hasta çalışma kapsamına alındı. Olgular Üroloji, Kardiyoloji, ve Göz Hastalıkları bölümleri tarafından incelendi. ıntrakavernöz papaverin enjeksiyonu ve penil Doppler inceleme ile değerlendirildi. Hastalara günde birden fazla olmamak koşuluyla 50 mg sildenafil tedavisi başlandı. 8 haftalık tedavi sonrasında tedavinin etkinliği, olguların IIEF formuna verdikleri yanıtlardaki değişime göre değerlendirildi. Çalışma 3 (%5.3) hastada yan etki, 4 (%7.1) hastada yetersiz cevap ve 8 (%14.2) hastada ise takipsizlik nedeniyle toplam 41 (%73) hasta ile tamamladı. Bunlardan 29 hasta (%70.3) IIEF form 3 ve 4'e verilen yanı tlara göre ilişki için yeterli kalitede, sürdürebilen ereksiyonun oluştuğunu bildirdi (p<0.01). Sildenafil tedavisi genelde iyi tolere edildi. Yan etkiler toplam 7 (%17) hastadaki başağrısı ve yüzde hafif kızarıklıktı. Toplam hasta memnuniyeti%61idi. Bu çalışma her ne kadar ED'un özgün alt guruplarına yönelik olarak düzenlenmese de sildenafil genel olarak ED tedavisinde güvenli ve etkili bulunmuştur.; In this study, the efficacy and tolerability of sildenafil were evaluated using the self-administered International Index of Erectile Function (IIEF) questionnaire in patients with erectile dysfunction (ED). Fifty-six patients suffering fromEDat least one year duration were enrolled in the study. All patients underwent a complete urological, ophtalmological and cardiac work-up, intracavernous injection of papaverine and penile Doppler ultrasound examination. Patients were instructed to take 50 mg sildenafil as needed but not more than one dose daily. After 8 weeks of treatment, patients were revisited and the efficacy of sildenafil was assessed according to the changes of IIEF. Forty-one (73%) patients completed the study the reasons for incompletion were adverse effect in 3 (5.3%) patients, insufficient clinical response in 4 (7.1%) and lost of follow-up in 8 (14.2%). A total of 29 out of 41 (70.3%) patients reported improved erections sufficient for vaginal penetration according to the responses to questions 3 and 4 of the IIEF (p<0.01). Treatment with sildenafil was generally well tolerated. The side effects were headache and mild flushing in a total of 7 (17%) patients. The overall patient satisfaction rate was 61%. Although the present study was not specifically designed to evaluate different subgroups of patients with ED, sildenafil was generally found to be a safe and effective treatment option in men with ED of various etiologies