2015 Cilt 16 Sayı 3

Akut lenfoblastik lösemi tedavisi seyrinde osteonekrozis gelişen iki olgu

Thu, 01 Jan 2015 00:00:00 GMT

Akut lenfoblastik lösemi tedavisi seyrinde osteonekrozis gelişen iki olgu Sarbay, Hakan; Işık Balcı, Yasemin; Polat, Aziz; Koçyiğit, Ali; oto, murat; Güler, Selin Osteonekroz; çocuklarda akut lenfoblastik lösemi tedavisi sırasında veya sonrasında nadir görülen fakat ciddi sorunlara yol açabilen bir komplikasyondur. Yapılan çalışmalarda ALL tedavisi alan çocuklarda semptomatik osteonekroz insidansı %1,6-9,3 olarak bulunmuştur. Yüksek doz steroid tedavisi en önemli risk faktörüdür. Osteonekrozis fizyopatolojisi tam olarak açıklanamamıştır. Kortikosteroidlerin, sinüzoidal venlerdeki tromboembolilere bağlı mekanik tıkanmaya neden oldukları bunun sonucunda kan akımının azalmasıyla birlikte hipoksiye bağlı olarak osteoblast aktivitesinin azalıp, osteoklast aktivitesinin artmasıyla oluştuğu düşünülmektedir. Osteonekroz tanısında manyetik rezonans görüntüleme erken dönemde en duyarlı tanı yöntemidir. Burada ALL tanısıyla takip edilirken idame tedavisi sırasında osteonekroz gelişen 15 ve 14 yaşlarında 2 kız hasta sunulmuştur.; Osteonecrosis is a rare and serious complication that can be developed during or after treatment for acute lymphoblastic leukemia (ALL). The incidence of symptomatic osteonecrosis related to ALL treatment is 1.6-9.3%. High-dose steroid therapy is the major risk factor for osteonecrosis. The pathophysiology is unclear. It is thought that osteonecrosis occurs due to steroid use causing thromboembolism in sinusoidal veins leading to hypoxia resulting in decreased osteoblast activity and increased osteoclast activity. Magnetic resonance imaging is the most sensitive diagnostic method in early period. We present two girls, 15 and 14-year-old, in whom osteonecrosis developed during ALL maintenance therapy.

Aripiprazol’a bağlı parkinsonizm: iki olgu sunumu

Thu, 01 Jan 2015 00:00:00 GMT

Aripiprazol’a bağlı parkinsonizm: iki olgu sunumu Akpınar, Çetin Kürşat; Doğru, Hakan; Aygün, Dursun; Bolat, Necdet treatment of psychosis related to schizophrenia, depression, bipolar disorder, and Parkinson’s disease. Well-documented side effects associated with the use of aripiprazole include insomnia, anxiety, headache, nausea, vomiting, and somnolence. Aripiprazole is associated with infrequent extrapyramidal side effects. Parkinsonism is caused by some drugs that block dopamine receptors. The sign of drug-induced parkinsonism (DIP) has a subacute onset and the clinical picture is usually dominated by akinetic-rigid symptoms. The symptoms of parkinsonism generally disappear within a few months after cessation of the drug. Aripiprazole, a dopamine system stabilizer, has fewer extrapyramidal side effects than typical antipsychotics. In this paper, we present two cases of aripiprazole-induced parkinsonism.; Aripiprazol şizofreni tedavisinde onaylanmış, bipolar bozukluk tedavisinde etkili olan ikinci jenerasyon bir atipik antipsikotiktir (1). Nöroleptik ve antiemetik gibi santral sinir sistemini bloke eden ilaçlara bağlı olarak, parkinsonizm, tardif diskinezi, tardif distoni, akatizi, myoklonus ve tremor gibi hareket bozuklukları ortaya çıkmaktadır (2). Bunlar içinde en sık görüleni ilacın indüklediği parkinsonizmdir (İİP). Olgular klinik olarak idiyopatik parkinson hastalığına (İPH) çok benzediğinden, yanlışlıkla İPH tanısı alıp, tedavi başlanabilmektedir (3). Aripiprazolün bilinen en sık yan etkileri baş ağrısı, uykusuzluk,anksiyete, bilinç değişikliği, bulantı ve kusmadır (4). Atipik antipsikotiklerin tipik nöroleptiklere göre daha az ekstrapiramidal yan etki profiline sahip olduğu öne sürülmektedir. Literatürde aripiprazol ilişkili parkinsonizm ile ilişkili yazı son derece azdır ve olgu sunumları şeklindedir. Bu yazıda aripiprazole bağlı parkinsonizm gelişen iki olgu sunulmuştur.

The effect of losartan on platelet aggregation and hematological parameters in patients with newly diagnosed hypertension

Thu, 01 Jan 2015 00:00:00 GMT

The effect of losartan on platelet aggregation and hematological parameters in patients with newly diagnosed hypertension Ünübol, Mustafa; Yavaşoğlu, İrfan; Acar, Bilal; Kadıköylü, Gürhan; Bolaman, Zahit Objective: Hypertension is associated with increased platelet function. Some antihypertensive drugs have antiplatelet activity. In this study, we aimed to investigate the effects of losartan on platelet aggregation induced by adenosine diphosphate (ADP), collagen, epinephrine, ristocetin, other hematological and, inflammatory parameters. Materials and Methods: Twenty-five patients (19 female, 6 male; mean age: 54±8 years) with newly diagnosed hypertension were included in the study. All patients were with stage 1-2 essential hypertension according to the seventh report of the Joint National Committee on prevention, detection, evaluation, and treatment of high blood pressure. Initial blood pressure measurement was performed in all patients and losartan 100 mg/daily together with life style changes, such as diet and exercise was started. Platelet aggregation was evaluated with the use of ristocetin, epinephrine, collagen, and ADP. Complete blood count was also done. Platelet aggregation tests and blood pressure measurements were repeated after 8 weeks of therapy. Results: Systolic and diastolic blood pressure significantly decreased with losartan after 8 weeks (p<0.001). After treatment, there was no significant difference in platelet aggregation with ADP, collagen, and epinephrine (p>0.05). The aggregation with ristocetin significantly decreased (p=0.027). Besides, significantly lower hemoglobin and hematocrit levels were observed (p=0.034, p=0.039, respectively). Conclusion: Losartan may produce independent activities apart from its antihypertensive effects by providing significant reductions in platelet aggregation with ristocetin, and in hematocrit levels with hemoglobin. Therefore, it may be beneficial in the prevention of atherosclerosis and thrombosis.; Amaç: Hipertansiyon artmış trombosit fonksiyonu ile ilişkilidir. Bazı antihipertansif ilaçların anti-trombosit aktiviteleri vardır. Biz bu çalışmada, losartanın adenozin difosfat (ADP), kollajen, epinefrin, ristosetin ile trombosit agregasyonuna, diğer hematolojik ve enflamatuvar parametreler üzerine etkilerinin araştırılmasını amaçladık.Gereç ve Yöntem: Çalışmaya yeni tanı hipertansiyonlu ortalama yaşı 54±8 yıl olan 19’u kadın, 6’sı erkek 25 hasta alındı. Yüksek kan basıncını önleme, saptama, değerlendirme ve tedavi üzerine Birleşik Komite’nin yedinci raporuna göre tüm hastaların, evre 1-2 esansiyel hipertansiyon tanısı mevcuttu. Başlangıç kan basınçları ölçüldü ve her bir hastaya diyet, egzersiz gibi yaşam tarzı değişikliği ile birlikte losartan 100 mg/gün tedavisi başlandı. Tedavi öncesi ristosetin, epinefrin, kollagen ve ADP ile trombosit agregasyonu değerlendirildi. Ayrıca tam kan sayımları ölçüldü. Trombosit agregasyon testleri ve kan basıncı ölçümleri tedaviden 8 hafta sonra tekrar değerlendirildi. Bulgular: Losartan ile 8 haftanın sonunda sistolik ve diyastolik kan basıncında anlamlı düşüş saptandı (p<0,001). Tedavi sonrası, ADP, kollajen ve epinefrin seviyeleri ile trombosit agregasyonunda anlamlı farklılık saptanmadı (p>0,05). Ristosetin ile agregasyon önemli ölçüde azaldı (p=0,027). Aynı zamanda, önemli ölçüde düşük hemoglobin ve hematokrit seviyeleri gözlemlendi (p=0,034 ve 0,039, sırasıyla). Sonuç: Losartan, hemoglobin ile hematokrit seviyelerinde ve ristosetinle trombosit agregasyonunda önemli ölçüde düşüş sağlayarak antihipertansif etkisinden bağımsız aktiviteler ortaya koyabilir. Bu sayede aterosklerozun ve trombozun önlenmesinde faydalı olabilir.

The prevalance of anemia and nutriotional anemia in primary school children in the city of aydın

Thu, 01 Jan 2015 00:00:00 GMT

The prevalance of anemia and nutriotional anemia in primary school children in the city of aydın Pektaş, Emine; Aral, Yusuf Zİya; Yenisey, Çiğdem Objective: To determine the prevalence of anemia and nutritional anemia in primary school children in the city of Aydın. Materials and Methods: In Aydın, the central town of Aydın province, a total of 496 students (56% were female) were enrolled into the study by using stratified random sampling method. The students were from the primary schools located in socio-economically low, medium, and high areas of primary health care centers. The avarage age of the students was 10.2±2 years. Statistical analysis was performed using the Kolmogorov-Smirnov test, Student’s t-test, Mann-Whitney U-test and Chi-Square test. Results: The prevalence of anemia, iron-deficiency (ID), iron-deficiency anemia (IDA), vitamin B12 deficiency and vitamin B12 deficiency anemia was 15.7%, 38.7%, 8.3%, 9.1%, 0.8%, respectively. No folic acid deficiency was detected. Among the anemias, 42% of them were microcytic, 58% of them were normocytic and the 45.5% of the microcytic anemias were IDA. Among the females, the rate of ID was 45.1% and the rate of IDA was 11.6%, while in boys the same rates were 30.6% and 4.1%, respectively (p<0.05). Microcytosis was present in 36.5% of subjects with IDA. The Mentzer index was <13 in 13.3% of subjects with microcytic anemia and IDA, and in 77.7% of children with microcytic anemia and no IDA (p<0.001). Regarding socio-demographic characteristics of children; the only statistically significant difference was in the parameters of mother education and anemia. Conclusion: The prevalence of anemia represents a minor public health problem according to the World Health Organization criteria among the primary school students in the central town of Aydın province. Exploration of the reason of anemia among pre-school children, proper treatment of nutritional anemia cases with adequate duration and dose, dietary organizations and proper follow-up will lower the incidence of anemia and nutritional anemia among primary school children. Our study showed that thalassemia trait is defined as a major problem in the differential dignosis of IDA in our region. Diagnosing of these cases with thalassemia will prevent the unnecessary iron therapy and will provide a genetic counseling to the family.; Amaç: Aydın ili Merkez İlköğretim Okulu öğrencilerinde anemi ve nütrisyonel anemi sıklığını belirlemektir. Gereç ve Yöntemler: Aydın il merkezinde, 2008-2009 öğretim yılında, sosyoekonomik düzeyi iyi, orta ve düşük sağlık ocağı bölgelerinde bulunan ve tabakalı rastgele örnek seçim yöntemine göre belirlenen ilköğretim okullarında eğitim gören 1-8. sınıf öğrencilerini kapsayan toplam 496 (%56’sı kız) öğrenci çalışmaya alındı. Çocukların yaş ortalamaları 10,2±2 idi. İstatistiksel analizler için Kolmogorov-Smirnov testi, Student t-testi, Mann Whitney U testi ve ki-kare testi uygulandı. Bulgular: Anemi, demir eksikliği (DE), demir eksikliği anemisi (DEA), B12 eksikliği ve B12 eksikliği anemisi prevalansı sırasıyla %15,7, %38,7, %8,3, %9,1, %0,8 saptandı. Folik asit eksikliğine rastlanmadı. Tüm anemilerin %42‘si mikrositer, %58’i normositer; mikrositer anemilerin %45,5’i DEA idi. Kızlarda DE oranı %45,1, DEA oranı %11,6 iken, erkeklerde bu oranlar sırasıyla %30,6 ve %4,1 idi (p<0,05). DEA’sı olanların %36,5‘inde mikrositoz mevcuttu. Mikrositik anemisi ve DEA olan olguların %13,3’ünde, mikrositik anemisi olup DEA olmayan olguların ise %77,7’sinde Mentzer indeksi <13 idi (p<0,001). Daha önce anemi saptanması ve demir ilacı verilmesi oranları anemi saptanan çocuklarda %33,3 ve %29,5, anemi saptanmayan çocuklarda %18,2 ve %15,6 idi. DEA saptanan öğrencilerin %19,8’i, saptanmayan öğrencilerin ise %19,5’i daha önce demir ilacı almıştı. Sosyo-demografik özelliklerden sadece anne eğitim düzeyi ile anemi arasında anlamlı ilişki bulundu. Sonuç: Aydın il merkezi ilköğretim okulu öğrencilerindeki anemi prevalansı Dünya Sağlık Örgütü’ne göre hafif düzeyde sosyal sağlık problemi oluşturmaktadır. Okul öncesi dönemde anemi saptanan çocuklarda nedenin aydınlatılması, tedavi verilen nütrisyonel anemili olguların uygun süre ve dozda tedavi almalarının sağlanması, beslenmelerinin düzenlenmesi ve izlemlerinin yapılması ilköğretim öğrencilerindeki anemi ve nütrisyonel anemi oranlarını düşürecektir. DEA saptanan çocukların yaklaşık 1/5’inin önceden tedavi alması, tedavi ve izlemlerin iyi yapılmadığını düşündürmektedir. Bu nedenle okul çocuklarında tarama programları yapılmalıdır.