http://hdl.handle.net/11607/1782 2026-04-05T12:50:07Z http://hdl.handle.net/11607/1896 Tinnitus ve suisit: olgu sunumu Derin, Serhan; Beydilli, Halil; Acar, Ethem; Şahan, Murat; Şahan, Leyla KBB pratiğinde en sık izlenen yakınmalardan birisi kulak çınlamasıdır (tinnitus). Tinnitus tek başına bir yakınma olabileceği gibi işitme kaybı, baş dönmesi gibi semptomlarla da birliktelik gösterebilir. Tinnitus hayat kalitesini ileri düzeyde bozacak kadar şiddetli olabilir. Çok nadir durumlarda suisite neden olabilir Bu makalede tinnitus nedeniyle suisid girişiminde bulunan 61 yaşında kadın olgu sunuldu. Hastanın 2 ay önce geçirdiği seröz otit sonrası her iki kulakta sürekli vasıfta çınlama şikayeti mevcuttu. Medikal tedaviye rağmen şikayetlerinde gerileme olmadığını ve son dönemlerde çınlamaya bağlı uykusuzluk şikayetinin de eklendiğini ifade etti. Mevcut durumla baş edemeyen hasta çaresizlik içinde, suisit amaçlı 3 yudum tuz ruhu (Hidroklorik asit) içmesi sonrası yakınları tarafından acil servisimize getirildi. Hastanın yapılan fizik muayenesinde vital bulgular stabildi. Ağız tabanı mukozası, gingiva, sert ve yumuşak damakta yaygın ülsere alanlar izlendi. Hastanın yapılan laringoskopik incelemesinde larengeal yapılar ileri derecede ödemli ve ülsereydi. Otoskopik muayenede her iki timpanik membran miringosklerotikti. Hasta solunum sıkıntısı açısından yakın takibe alındı. Trakeostomi gerektiren bir durum izlenmedi. Sonuç olarak tinnitus şikayeti ile başvuran hastaların yakınmasının şiddeti sorgulanmalı, bu hastalarda depresif bulguların da bulunması halinde suisid girişiminde bulunabilecekleri akılda tutulmalıdır. Bu hastaların sadece kulak burun boğaz kliniklerince değil, gerekli durumlarda psikiatri kliniklerince de değerlendirilerek destek alması sağlanmalıdır.; Tinnitus is one of the most common complaints in otolaryngology practice. Tinnitus may often be accompanied with hearing loss and vertigo. Tinnitus may impair the quality of life in advanced degrees. In very rare cases, it may cause suicide. In this report, we presented the case of a 61-year-old female patient who attempted suicide due to tinnitus. She suffered from constant tinnitus in both ears since she had undergone serous otitis media two months ago. Despite medical treatment, tinnitus did not improve, and lately, she suffered from severe insomnia. Due to severe tinnitus and insomnia, she drank hydrochloric acid. She was consequently admitted to our emergency department by her family. On physical examination, the patient’s vital signs were stable and floor of the mouth mucosa, gingiva, and hard and soft palate had widely ulcerated areas. Severe laryngeal edema and ulceration was observed on laryngoscopic examination. The eardrum was myringosclerotic on otoscopic examination. The patient was closely followed for respiratory distress; however, tracheostomy was not required. The abovementioned case suggests that patients admitted with complaints of tinnitus should be questioned for severity of depressive symptoms, considering that the presence of depressive symptoms in these patients may result in an attempt of suicide. These patients should be evaluated not only in otolaryngology clinics but also in psychiatric clinics, and subsequently receive appropriate support. 2015-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11607/1864 Subaksiyal servikal bölge travmalarında cerrahi yönetimi: olgu sunumu Aydın, Hasan Emre; Özbek, Zühtü; Vural, Murat; Arslantaş, Ali Günümüzde teknolojinin ilerlemesi ve motorlu taşıt kullanımının artması sonucunda omurga yaralanmaları sık karşılaşılan bir durum haline gelmiştir. Sıklıkla motorlu taşıt kazaları sonrası oluşan omurga travmaları en sık servikal özellikle de alt servikal de denilen subaksiyal servikal bölgede görülür ve hastaların %70 inde nörolojik hasar meydana gelir. Halen tartışmalı olmakla birlikte nörolojik değerlendirme için güncel ve son zamanlarda kullanımı yaygınlaşan sınıflama motor, duyu kayıpları ve bunlara bağlı özürlülük oranlarını içeren ASIA (American Spinal Injury Association) sınıflamasıdır. Subaksiyal servikal travmalarda akut nörolojik kötüleşme acil cerrahi tedavi endikasyonudur. Anterior veya posterior tekniğin seçimi büyük oranda yaralanma mekanizması, etkilenen dokulara ve sonrasında oluşan nörolojik hasara bağlıdır. Hasta durumu ve instabilite tedavi kararını belirleyen en önemli iki faktördür. Anterior yaklaşım rutin kullanılabilen kolay uygulanan bir cerrahi teknik kabul edilse de ileri derecede stabilizasyon bozukluğu gösteren üç kolonuda tutan burst fraktürlerinde yetersiz kalmaktadır. Kliniğimizde uyguladığımız anterior plak vida tekniği ve posterior lateral mass vida uygulaması literatür gözden geçirilerek iki olgu eşliğinde tartışılmış, en iyi klinik sonuçların tek başına anterior cerrahi uygulanan vakalarda alındığı gözlense de instabil kompresyon ve patlama kırıklarında instabilitenin fazla olduğu durumlarda hastada nörolojik defisit ve üç kolon tutulumu olmasa dahi posterior füzyona ihtiyaç duyulduğu gözlenmiştir.; These days, as a consequence of the improvement in technology and increase in the use of motor vehicles, spine injuries have become common. Spine traumas, which often occur after motor vehicle accidents, are observed mostly in cervical regions, particularly in the subaxial cervical region, which is also known as the subcervical region, and neurological damage occurs in 70% of the patients. Despite still being controversial, the common ranging for neurological evaluation is the American Spinal Injury Association ranging, which includes the motor and sensory loss and accordingly, the impairment rate. In subaxial cervical traumas, acute neurological deterioration is an indication and therefore requires urgent surgical treatment. The choice of anterior or posterior approach substantially depends on the traumatization mechanism, affected tissues, and neurological deterioration occurring after. The state of patient and instability are the most two important factors affecting the treatment decision. Although the anterior approach is accepted as a routinely available and easily applicable surgical technique, it lacks in the burst fractures involving the three colons, which shows a stabilization disorder. The anterior plate screw technique and posterior lateral mass screw application applied in our clinic are reviewed in literature and are discussed in two cases. Although the best clinical results are achieved in cases where only anterior surgery is performed and in cases where instability is excessive, in unstable compression and blow-out fractures, even if neurological deficit and three colon involvement are not observed in the patient, the requirement of posterior fusion is observed. 2015-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11607/1824 Nadir bir olgu sunumu: ince bağırsak yerleşimli dev anjiyomiyolipom Gürcan, Sevilay; Meteoğlu, İbrahim; Açıkalın, Uğur; Kahraman, Nesibe Çetin; Tunçyürek, Pars Anjiyomiyolipom değişen oranlarda yağ doku, düz kas dokusu ve kan damarlarından oluşan, mezenkimal bir tümördür. Ekstrarenal anjiyomiyolipom çok nadir olup, en sık karaciğerde saptanır. İnce bağırsak anjiyomiyolipomu oldukça nadirdir. Bu olgu sunumunda halsizlik ve karın ağrısıyla başvuran ve ince bağırsak mezenter yerleşimli anjiyomiyolipom tanısı alan 32 yaşındaki bir erkek hasta sunulmaktadır. Hastanın çekilen alt abdomen bilgisayarlı tomografisinde batında kitlesel lezyon saptanmış ve ince bağırsak segmental rezeksiyonu yapılmıştır. Patolojik değerlendirmeye gönderilen materyalin mikroskopik incelemesinde serozal yüzden başlayarak mukozaya dek uzanan kistik dilate damar yapıları, yağ doku ve kas doku içeren tümör gözlendi. Uygulanan immünhistokimyasal boyamada, Aktin, Desmin, Vimentin, CD31, CD34 ve D2-40 ile tümörün çeşitli alanlarında boyanma izlendi. Bu histopatolojik bulgular ile olguya ince bağırsak mezenter yerleşimli anjiomiyolipom tanısı konuldu.; An angiomyolipoma is a mesenchymal neoplasm of the tumor and is composed of a varying heterogeneous mixture of blood vessels, smooth muscles, and adipose cells. Extra-renal angiomyolipomas are rarely seen and are most commonly found in the liver. Angiomyolipomas of the small intestine are extremely rare. We report the case of a 32-year-old man who had an ileal angiomyolipoma and who clinically presented with weakness and abdominal pain. A computed tomography scan of the abdomen showed a massive lesion, and segmental resection of the small intestine was performed. In the microscopic examination of the material that was sent for pathological evaluation, a tumor that included a cystic dilated vascular structure, adipose tissue, and muscular tissue extending from the serosa to the mucosa was seen. On immunohistochemical staining, various regions of the tumor were stained positive by actin, desmin, vimentin, CD31, CD34, and D2-40. With these histopathological findings, the patient was diagnosed with angiomyolipoma of the small intestinal mesentery. 2015-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11607/1818 Bir üniversite hastanesi çocuk ve ergen psikiyatrisi polikliniğine başvuran olguların tanıları ve sosyodemografik özellikleri Demikaya, Sevcan Karakoç; Aksu, Hatice; Yılmaz, Nevzat; Özgür, Börte Gürbüz; Eren, Esra; Avcil, Sibel Nur AMAÇ: Çalışmamızda çocuk ve ergen psikiyatrisi polikliniğine başvuran olguların sosyodemografik özelliklerinin, geliş şikayetlerinin ve aldıkları tanılarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. GEREÇ VE YÖNTEMLER: Adnan Menderes Üniversitesi Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi polikliniğine 01 Şubat-31 Temmuz 2014 tarihleri arasında başvuran olguların dosya verileri geriye dönük olarak incelenmiştir. BULGULAR: Çocuk psikiyatrisi polikliniğine altı aylık zaman diliminde başvuran toplam 832 olgunun %41,8’i kız, %58,2’si erkekti. Kızların ve erkeklerin yaş ortalaması sırasıyla 10,8±4,9 ve 8,5±4,7 iken, en sık başvuru 12-18 yaş aralığında idi. Olguların annesi ve babası birlikte olanlar %81,1 iken, yetiştirme yurdundan gelenler %0,8 oranındaydı. Akraba evliliği oranı %13,7 olarak saptandı. Anne ve baba eğitim seviyesi en sık ilkokul mezunu idi (sırası ile %47, %45,6). Annelerin %15,6’sında, babaların %7,6’sında psikiyatrik öykü mevcuttu. Polikliniğe başvuru nedenleri incelendiğinde %21,9’unun sağlık kurulu, %13,8’inin adli değerlendirme ve %11,2’sinin konsültasyon amaçlı başvurduğu, kalan %52,9 olgunun genel poliklinik değerlendirmesi için başvurduğu saptandı. Genel polikliniğe en sık sinirlilik (%15,7), dikkat eksikliği/hareketlilik (%14,8), konuşmada gecikme (%10,5), korkular/kaygılar (%5,9) ve ders başarısızlığı (%5,7) şikayetleri ile başvuruların yapıldığı belirlendi. Hastaların aldıkları tanılar ise en sık olarak dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu (DEHB) (%20,6), diğer yıkıcı davranış bozuklukları (%12,4) ve anksiyete bozukluğu (%10,2) olarak saptandı. SONUÇ: Çalışmamızda en sık başvuru şikayetinin sinirlilik, en sık alınan tanının ise DEHB olması bu alanda yapılan diğer çalışmalarla benzer niteliktedir. Sonuçlarımıza göre, çocuk psikiyatrisine başvuran ailelerde ebeveynlerde düşük eğitim seviyesi ve yüksek psikiyatrik hastalık yükü mevcuttur. Bu veriler koruyucu ruh sağlığı hizmetlerinin geliştirilmesi için risk faktörleri olarak değerlendirilebilir.; OBJECTIVE: The aim of this study is to evaluate the sociodemographic characteristics, complaints, and diagnoses of individuals who were admitted to a child and adolescent psychiatry outpatient clinic. MATERIALS AND METHODS: Medical charts of the patients who were admitted to the child and adolescent psychiatry unit of Adnan Menderes University between February 1st and July 31st, 2014 were retrospectively studied. RESULTS: The rate of girls and boys from a total of 832 cases who were referred to the child and adolescent psychiatry outpatient clinic in the six month period was 41.8% and 58.2%, respectively. The mean age of the girls and boys was 10.8±4.9 and 8.5±4.7 years, respectively. The most common age range was between 12 and 18 years. The proportion of patients who lived with both parents was 81.1%; however, the proportion of individuals brought in by institutional caregivers was 0.8%. The proportion of consanguineous marriages was 13.7%. The education level of mothers and fathers was mostly a primary school degree (47% and 45.6%, respectively). A positive psychiatric history was present in 13.7% of the mothers and 7.6% of the fathers. Reasons for child psychiatric assessments were as follows: 21.9% for disability report, 13.8% for forensic evaluation, 11.2% for consultation, and 52.9% for general psychiatric evaluation. Referral complaints were irritability/anger (15.7%), attention deficit/hyperactivity (14.8%), delay in speech (10.5%), fear/anxiety (5.9%), and poor school performance (5.7%). The diagnoses were as follows: attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) (20.6%), other disruptive behaviors (12.4%), and anxiety disorder (10.2%). CONCLUSION: We revealed that the most common referring complaint was irritability/ anger and that the most common diagnosis was ADHD in our patient group, which was similar to previous studies. Our results showed that a low parental educational level and a positive history for parental psychopathology were common in child psychiatry referrals. These data may be considered as risk factors for developing protective mental health services 2015-01-01T00:00:00Z