Tez

Deprem Bölgesinde Görev Alan Sağlık Personellerinin Verdiği Üreme Sağlığı Hizmetleri ve Yaşadığı Sorunlar

2026-04-01T00:00:34Z

Deprem Bölgesinde Görev Alan Sağlık Personellerinin Verdiği Üreme Sağlığı Hizmetleri ve Yaşadığı Sorunlar Gökçe, İbrahim

BAZAL VE GENOTOKSİK STRES KAYNAKLI OTOFAJİNİN MEME KANSERİ KEMOTERAPİ DİRENCİNDE ROLÜNÜN VE MEKANİZMASININ ARAŞTIRILMASI

2026-03-19T01:00:35Z

BAZAL VE GENOTOKSİK STRES KAYNAKLI OTOFAJİNİN MEME KANSERİ KEMOTERAPİ DİRENCİNDE ROLÜNÜN VE MEKANİZMASININ ARAŞTIRILMASI Ak, Ceylan Amaç: Bu çalışma, meme kanseri hücre hattı MCF-7’de Wip1 fosfatazının otofaji, DNA hasar yanıtı (DNA Damage Response/DDR) ve hücresel süreçler üzerindeki etkilerini araştırmayı amaçlamaktadır. Çalışma, genotoksik stres koşullarında onkogenik Wip1’in otofaji mekanizmalarını düzenleme potansiyelini, kemoterapiye direnç mekanizmalarının anlaşılmasını ve kanser tedavilerinde yeni hedeflerin belirlenmesini amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: MCF-7 hücrelerinde genotoksik ajan etoposid (ETO), otofaji inhibitörü klorokin (CQ) ve Wip1 inhibitörü GSK 2830371 (GSK) kullanılarak tekli ve kombinasyon tedavileri uygulanmıştır. DDR yolunun aktivasyonu, DNA hasar yanıtı proteinleri, hem bazal otofaji hem de genotoksik stres indüklü otofaji aktivasyonları Wip1, LC3 I-II ve P62 proteinleri, Wip1-ULK1 etkileşimi fosforile ULK1 bölgesi (Ser-638 ve Ser-757) düzeyleri ve hücresel süreçteki proteinler western blot analizleri ile belirlenmiştir. Tedavi şartlarındaki hücrelerin hücresel yanıtları ayrıca Annexin/V, hücre döngüsü, senesens (SA-β-Gal boyama) ve hücrelerin göç kapasitesi yara iyileştirme analizleriyle belirlenmiştir. Bulgular: Wip1 fosfatazının otofaji ve DNA hasar yanıtındaki düzenleyici rolü, genotoksik stres koşullarında hücre kaderini şekillendiren kritik bir unsur olarak belirlenmiştir. Wip1’in inhibisyonu ve otofajinin baskılanması, hücre apoptozunda artışa yol açmıştır ve hücre döngüsü durmasına yol açarak senesense aracılık etmiştir. Aynı koşullarda, yara iyileşmesi analizi ile hücre göçünün baskılandığı da açıkça belirlenmiştir. Bu sonuçlar, Wip1-ULK1 ekseninin ve otofaji hedefli tedavilerin, kanser kemoterapisinde direnç mekanizmalarını aşmak için terapötik bir strateji olarak kullanılabileceğini göstermektedir. Sonuç: Çalışmamız, genotoksik stres kaynaklı otofaji aktivasyonunun diğer hücresel mekanizmalar üzerinde etkili rolünü göstermektedir ve daha detaylı incelenmesi için bir temel sunmaktadır.

WİSTAR ALBİNO SIÇAN NEONATAL MALNÜTRİSYON MODELİNDE FONKSİYONEL PİNEALEKTOMİ VE EKSOJEN MELATONİN UYGULAMASININ KEMİK DOKU GELİŞİMİ VE MORFOLOJİSİ ÜZERİNE OLAN UZUN SÜRELİ ETKİLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ

2026-03-13T01:00:51Z

WİSTAR ALBİNO SIÇAN NEONATAL MALNÜTRİSYON MODELİNDE FONKSİYONEL PİNEALEKTOMİ VE EKSOJEN MELATONİN UYGULAMASININ KEMİK DOKU GELİŞİMİ VE MORFOLOJİSİ ÜZERİNE OLAN UZUN SÜRELİ ETKİLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ Turgut, Ali Çağlar Amaç: Günümüzde, özellikle gelişmekte olan ülkelerde sık görülen bir sağlık sorunu olan postnatal malnütrisyonda kemik dokuda ortaya çıkan değişiklikler hala yeterince aydınlığa kavuşturulamamıştır. Bu çalışmada, laktasyon döneminde malnütrisyona uğratılmış sıçanlarda, fonksiyonel Px ve eksojen MT uygulanması sonrasında kranium ve lomber vertebra kemiklerinin gelişiminde ve morfolojisinde ortaya çıkan değişikliklerin araştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Anne sıçanlar ile birlikte tutulan ve çoğaltılmış yavru malnütrisyon modeli kullanılan her iki cinsiyetten toplam 72 adet yavru sıçan 4 eşit gruba (kontrol, PKM, PKM+Px ve PKM+MT) ayrılmıştır. Laktasyon dönemi sonrasında standart diyetle beslenen sıçanlarda 21 haftalık deney süresi sonunda DEXA ve BT cihazlarında lomber vertebra kemik ve mineral yoğunluk ölçümleri yapılmış, ELISA tekniği kullanılarak serum IL-6, IL-10, TNF-α, OCN ve CTX-I düzeyleri analiz edilmiştir. Sakrifiye edilen deneklerin vertebra spesmenlerinde biyomekanik mukavemet testleri uygulanmış, kraniumlarında morfometrik ölçümler yapılmış ve dokular histolojik olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Bulgular topluca değerlendirildiğinde, başta PKM+Px olmak üzere, PKM’ye uğratılmış deneklerin vücut ağırlığı ve kranium gelişiminde gerilik ile lomber vertebra kemik yoğunluğunda ve dayanıklılığında azalma görülürken, biyokimyasal inflamatuar sitokin aktivitelerinde ve histolojik olarak metabolik kemik döngüsünde rezorbsiyon yönünde anlamlı artış saptanmıştır (p < 0,005). Diğer yandan, PKM+MT grubunda ise, mevcut bulgularda kısmi bir düzelme dikkati çekmiştir. Sonuç: Ucuz, kolay ve tekrarlanabilir olan sıçan neontal PKM modelinde, erişkin sıçanların kranium ve vertebra kemik dokularında ortaya çıkan değişikliklerin insanlardaki osteoporoza benzerlik gösterdiği görülmüştür. PKM’ye uğratılmış sıçanlarda, PKM sonrasında kemik gelişimi ve morfolojisinde uzun vadede ortaya çıkan telafi edici etkilerin sinerjik olarak uyarılmasında ve kemik rezorpsiyonunun engellenmesinde eksojen MT uygulamasının koruyucu ve destekleyici bir rolü olduğunu düşündürmektedir.; Objective: Currently, the changes occurring in bone tissue due to postnatal malnutrition, a common health problem especially in developing countries, are still not fully understood. This study aimed to investigate the changes in the development and morphology of cranial and lumbar vertebral bones in malnourished rats subjected to functional Px and exogenous MT during lactation. Material and Metod: A total of 72 pups of both sexes, kept with their mothers and using model with offspring the undernourished by increasing litter size, were divided into 4 equal groups (control, PCM, PCM+Px, and PCM+MT). After the lactation period, the rats were fed a standard diet, and at the end of the 21-week experiment, lumbar vertebral bone and mineral density measurements were performed using DEXA and CT devices, and serum IL-6, IL-10, TNF-α, OCN, and CTX-I levels were analyzed using ELISA technique. Biomechanical strength tests were performed on the vertebral specimens of the sacrificed subjects, morphometric measurements were taken in their cranium, and the tissues were evaluated histologically. Results: When the findings were evaluated collectively, subjects who underwent PCM, especially those in the PCM+Px group, showed retardation in body weight and cranial development, as well as a decrease in lumbar vertebral bone density and strength, while a significant increase in biochemical inflammatory cytokine activity and histological resorption in metabolic bone turnover was detected (p < 0,005). On the other hand, a partial improvement in the existing findings was observed in the PCM+MT group. Conclusion: In the inexpensive, easy, and reproducible rat neonatal PCM model, the changes observed in the cranial and vertebral bone tissues of adult rats were found to be similar to osteoporosis in humans. This suggests that exogenous MT administration plays a protective and supportive role in synergistically stimulating the long-term compensatory effects on bone development and morphology, and in reduction of bone resorption in PCM-treated rats.

İzole Büyüme Hormonu Eksikliği Tanılı Çocuklarda Anne Sütü ile Beslenmenin Büyüme ve Tedavi Yanıtı Üzerine Etkisi: Retrospektif Bir Çalışma

2026-03-12T01:00:34Z

İzole Büyüme Hormonu Eksikliği Tanılı Çocuklarda Anne Sütü ile Beslenmenin Büyüme ve Tedavi Yanıtı Üzerine Etkisi: Retrospektif Bir Çalışma Altuntepe, Ayça Amaç: Araştırmada, İzole Büyüme Hormonu Eksikliği (İBHE) tanılı çocuklarda Anne Sütü (AS) ile beslenmenin büyüme ve tedavi yanıtı üzerindeki etkisi değerlendirilmiştir. Gereç ve Yöntem: Çalışma, 1 Ocak 2019–31 Aralık 2024 tarihleri arasında Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi Çocuk Endokrinolojisi polikliniğinde İBHE tanısı alan 0–18 yaş arası 162 hastanın dosya kayıtlarının retrospektif incelenmesiyle gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Çalışmaya 3–17 yaş arası 162 İBHE tanılı çocuk dahil edilmiştir (%45,7 kız, %54,3 erkek). %67,9’unun AS aldığı ve ortalama emzirme süresi 16,4 ± 8,6 ay bulunmuştur. AS alma durumuna göre; tanı anındaki antropometrik ölçümler, serum IGF-1 (insülin benzeri büyüme faktörü-1) SDS (Standart Sapma Skoru), IGFBP-3 (İnsülin Benzeri Büyüme Faktörü Bağlayıcı Protein-3) SDS düzeyleri ve BH (Büyüme Hormonu) uyarı testi yanıtlarında anlamlı fark saptanmamıştır (p > 0,05). Yan etkiler yalnızca AS almayanlarda (%3,8) görülmüş, AS ile ilişkisi anlamlıdır (p = 0,038). Hastaların %62,96’sında iyi yanıt (Δ boy SDS ≥ 0,5) saptanmıştır. Yanıt gruplarında tanı anındaki D vitamini düzeyinde anlamlı fark bulunmuştur. BH kullanım süresi arttıkça tedavi yanıtı olasılığı OR = 1,355 ile artmıştır (%95 GA: 1,026–1,791; p = 0,032). Tanı anındaki D vitamini düzeyi ile boy SDS artışı arasında negatif yönde anlamlı ilişki saptanmıştır (r = –0,189; p < 0,05). Sonuç: AS durumu ve süresinin İBHE tanılı çocuklarda büyüme parametreleri, biyokimyasal değerler ve tedavi yanıtı üzerinde anlamlı bir etkisi saptanmamıştır. İlaç yan etkilerinin yalnızca AS almayan grupta görülmesi, AS’nin tedavi toleransı üzerinde potansiyel koruyucu etkisini düşündürmektedir. Tedavi başarısında BH kullanım süresi belirleyici bulunmuştur. Tanı anındaki D vitamini düzeyi ile boy artışı arasındaki negatif ilişki, kapsamlı çalışmalara ihtiyaç olduğunu düşündürmektedir.